Kontakt

Urząd Miejski w Mszczonowie
Plac Piłsudskiego 1, 96-320 Mszczonów
centrala: +48 46 858 28 20
e-mail: urzad.miejski@mszczonow.pl

Kalendarz

20.9.2021

Imieniny

Mieczysławy, Filipiny, Faustyny

Wyszukiwarka

Nawigacja

Treść strony

  • 100. rocznica narodzin Jana Pawła II

100. rocznica narodzin Jana Pawła II

Dokładnie dziś, 18 maja, przypada setna rocznica narodzin jednego z największych a na pewno najbardziej rozpoznawalnych w świecie Polaków, Karola Wojtyły. Pierwszego papieża wywodzącego się z naszego kraju, świętego Jana Pawła II. Z tej okazji przypominamy sylwetkę tego wielkiego Polaka.

Dzieciństwo i młodość

Rok 1920, dwa lata po zakończeniu I wojny światowej. Wadowice, niewielkie miasteczko położone nad rzeką Skawą, u podnóża lesistych pasm Beskidu Małego. Zaraz po wojnie liczyło blisko 7 tys. mieszkańców a obok siebie zgodnie żyli w nim Polacy i Żydzi.

W księdze chrztów wadowickiej parafii pod pozycją 671. na stronicy 149 czwartego woluminu z roku 1920 odnotowano: Karol Józef Wojtyła, syn Karola i Emilii Kaczorowskiej, urodzony 18 maja 1920 r. i ochrzczony 20 czerwca 1920 r. Przyszły papież był młodszym z dwóch synów państwa Wojtyłów. Cała rodzina mieszkała przy ulicy Kościelnej 7, obok świątyni parafialnej. Wojtyłowie wynajmowali w kamienicy dwa pokoje z kuchnią, które mieściły się na piętrze. Okna ich mieszkania wychodziły na kościół, na której ścianie wisiał zegar słoneczny z maksymą „Czas ucieka – wieczność czeka”.

Ojciec chłopca był człowiekiem głęboko wierzącym, ceniącym ład i dyscyplinę. Po latach Jan Paweł II wspominał: „Moje lata chłopięce i młodzieńcze łączą się przede wszystkim z postacią ojca. (…) Patrzyłem z bliska na jego życie, widziałem, jak umiał od siebie wymagać, widziałem, jak klękał do modlitwy. To było najważniejsze w tych latach, które tak wiele znaczą w okresie dojrzewanie młodego człowieka.”

Starszy syn Wojtyłów, Edmund, uczył się w lokalnym gimnazjum a następnie studiował Medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. O czternaście lat młodszy Karol uczęszczał do przedszkola sióstr nazaretanek a potem do szkoły powszechnej. Zawsze był wyjątkowo koleżeński i zwracał uwagę nauczycieli swoją inteligencją. Ponoć matka mawiała, że jej „Loluś będzie kiedyś wielkim człowiekiem”. Po niej Karol odziedziczył nie tylko rysy twarzy, ale również współczucie wobec bliźnich.

13 kwietnia 1929 r. na rodzinę Wojtyłów spadł nieoczekiwany cios. W wielu zaledwie czterdziestu pięciu lat zmarła mama przyszłego papieża. Trzy lata po niej śmierć zabrała także Edmunda, świetnie zapowiadającego się lekarza, który zaraził się płonicą od swojej pacjentki. W domu przy ulicy Kościelnej zapanował smutek… Młody Karol bardzo przeżył utratę swoich bliskich.

Po ukończeniu czteroklasowej szkoły powszechnej chłopiec rozpoczął naukę w gimnazjum im. Marcina Wadowity. Była to państwowa szkoła, w której ojciec Karola, jako wojskowy, mógł liczyć na zniżkę czesnego.

Od najmłodszych lat młody Wojtyła służył do mszy św. i przewodził ministrantom. W pierwszej klasie gimnazjalnej zetknął się z niezwykłym człowiekiem, który wywarł na niego ogromny wpływ. Ksiądz Kazimierz Figlewicz uczył religii w szkole a także założył kółko ministranckie. To na jego mszach codziennie służył młody Karol a ich przyjaźń trwała aż do ostatnich dni życia duchownego.

Po śmierci bliskich chłopca na dobre wciągnęły szkolna nauka i sport. Karol bardzo lubił piłkę nożną, przepadał za nartami i turystyką górską, wyprawiając się z kolegami na stoki Leskowca, Madohory czy Gorzenia. Pasją nastolatka był także teatr, któremu jako gimnazjalista poświęcał dużo czasu w roli aktora oraz reżysera. Artystycznym opiekunem młodego Karola był polonista Kazimierz Foryś, który przyjaźnił się z Emilem Zegadłowiczem a sam był poetą i krytykiem literackim. Przyszłego papieża można było podziwiać na scenie Domu Katolickiego oraz w sali miejskiego Sokoła. Miał znakomitą prezencję i świetny głos, lubił też śpiewać.

Fascynacja teatrem robiła swoje, jednak Opatrzność pociągała młodego Karola w zupełnie innym kierunku. Chłopak potrafił godzinami w ciszy kontemplować Stwórcę u Karmelitanów Bosych na Górce. Życie świeckie czy duchowne – takie pytanie zapewne sobie wówczas stawiał, ponieważ zbliżał się kres szkolnej edukacji. Należało więc wybrać swoją dalszą drogę. Podczas wizytacji szkoły młody Karol Wojtyła spotkał arcybiskupa krakowskiego Adama Sapiehę, z którego rąk wcześniej przyjmował bierzmowanie. 14 maja 1938 r. przyszły papież zdał egzamin dojrzałości jako jeden z najlepszych uczniów.

Studia, wojna i teologia

Po maturze Karol zapisał się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, ponieważ trwał w postanowieniu studiowania filologii polskiej. Chciał zgłębiać tajniki poetyki i twórczość romantyków, ponieważ to oni najbardziej go interesowali. Z rodzinnych Wadowic do Krakowa wyjechał wraz z ojcem na stałe, choć potem często zaglądał do miasta swojego dzieciństwa. Karol był bardzo pilnym studentem i słynął ze swojej sumienności. Regulamin nauki przewidywał 10 godzin zajęć w tygodniu. Przyszły papież zapisał się aż na 36. W trakcie studiów pisał wiersze, uczęszczał na spotkania literackie a także chodził na mecze piłkarskiej Cracovii. Zadebiutował także na scenie przed krakowską publicznością.

Pomimo wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. Karol zapisał się na kolejny semestr studiów.  Podobnie jak cała krakowska społeczność był bardzo zaskoczony, gdy  6 listopada wszystkich zebranych na Uniwersytecie profesorów aresztowano i wywieziono do obozu w Sachsenhausen. W tym czasie Karol Wojtyła zaprzyjaźnił się z Juliuszem Kydryńskim i wraz z nim i innymi kolegami czytał i analizował dzieła literackie oraz teksty biblijne. Nie mając możliwości kontynuowania nauki student podjął w 1940 r. pracę fizyczną w zakładach chemicznych Solvay. Potem pracował także w kamieniołomie w Zakrzówku oraz w oczyszczalni wody w Borku Fałęckim. 18 lutego 1941 r. na Karola spadł kolejny cios – śmierć ojca, którą poprzedzała długa choroba.

Seminarium i posługa kapłańska

Jesienią 1941 r. przyszły papież wraz z przyjaciółmi założył Teatr Rapsodyczny, który swoje pierwsze przedstawienie zaprezentował już 1 listopada tego roku. Rozstanie Karola Wojtyły z teatrem nastąpiło nagle w 1942, gdy postanowił studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie. W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 pracował na uczelni jako asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu. W sierpniu 1946 r. alumn Wojtyła ukończył studia teologiczne. Pracę magisterską „Pojęcie środka zjednoczenia duszy z Bogiem w nauce św. Jana od Krzyża” napisał na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem ks. prof. Ignacego Różyckiego. Publikował również utwory poetyckie na łamach „Głosu Karmelu”. W dniu 1 listopada 1946 r. Karol przyjął święcenia kapłańskie a nazajutrz odprawił swoje pierwsze msze święte. Kilkanaście dni później młody Wojtyła wraz z o dwa lata młodszym ks. Stanisławem Starowieyskim wyjechał do Rzymu, by tam przygotowywać się do doktoratu, pogłębiając studia teologiczne i filozoficzne. Karol podjął studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim Angelicum.

W lipcu 1948 Karol Wojtyła został skierowany do pracy w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Niegowici, gdzie spełniał zadania wikariusza i katechety. Wolny czas starał się spędzać z młodzieżą na łonie natury. W sierpniu 1949 został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Nadal wyprawiał się na wycieczki z młodzieżą. Aby zmylić ówczesną milicję, zdejmował podczas nich sutannę i pozwolił, by nazywano go „wujkiem”. W 1951, po śmierci kardynała Adama Sapiehy, Karol Wojtyła został skierowany na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej.

Biskup i kardynał

4 lipca 1958 Karol Wojtyła został prekonizowany biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym Krakowa. Jako biskup przyjął, zgodnie z obyczajem, hasło przewodnie swej posługi, które brzmiało: Totus Tuus (łac. Cały Twój). Dewizę tę kierował do Matki Chrystusa. 13 stycznia 1964, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol Wojtyła został prekonizowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Ingres odbył się w katedrze wawelskiej w dniu 8 marca 1964. Podczas konsystorza z 26 czerwca 1967 został nominowany kardynałem. 28 czerwca 1967 otrzymał w Kaplicy Sykstyńskiej od papieża Pawła VI czerwony biret, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego z Afryki.

Jako biskup diecezji krakowskiej wizytował parafie, odwiedzał klasztory (w tym zgromadzenie albertynów, założone przez św. brata Alberta). W 1965 otworzył proces beatyfikacyjny siostry Faustyny Kowalskiej, z której Dzienniczkiem oraz orędziem Miłosierdzia Bożego zapoznał się wcześniej. Spotykał się z inteligencją krakowską, zwłaszcza ze środowiskiem naukowym i artystycznym, często jeździł na Podhale i w Tatry.

Pogrzeb Jana Pawła I, który odbył się 4 października 1978 r., otworzył dla Kościoła dziewięciodniowy okres żałoby. Kardynałowie spotykali się na kongregacjach, by wybrać nowego biskupa Rzymu. Nie dawały one jednak rezultatu.

Habemus papam!

Biały dym nad Kaplicą Sykstyńską pojawił się o godz. 18:18 w dniu 16 października 1978 r. Rzymianie, ujrzawszy go, wznieśli okrzyki radości a o mury Bazyliki św. Piotra uderzył grom oklasków. Wkrótce na plac przy dźwiękach orkiestry wkroczyła Gwardia Szwajcarska niosąc wielką, papieską flagę. O godz. 18:44 błysnął krzyż w loggi bazyliki i w światłach reflektorów ukazał się kardynał Pericle Felici, który wypowiedział zwyczajową, łacińską formułę, zawierającą znane wszystkim słowa „habemus papam”. Wszyscy zamarli z wrażenia. Pierwszy raz od 1522 r. papieżem został nie-Włoch! O godz. 16:20 zgromadzonym ukazał się Jan Paweł II. Pogodny, spokojny i lekko uśmiechnięty. Po jego prawej ręce stał kardynał Wyszyński. W chwili wyboru Karol Wojtyła miał 58 lat, co czyni go jednym z najmłodszych papieży w dziejach.

Od początku swojego pontyfikatu podróżował po całym świecie, niosąc Słowo Boże katolikom wielu krajów. Osiem razy odwiedził także Polskę. Podczas swojego pontyfikatu Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował o wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Ogłosił błogosławionymi w sumie 1338 ludzi, a świętymi 482 osoby, podczas 51 uroczystości. Jan Paweł II kreował 231 kardynałów, na dziewięciu konsystorzach. Mianował także jednego kardynała in pectore – jego nazwisko nigdy nie zostało ujawnione. Wydał wiele publikacji teologicznych, drukiem ukazywały się także jego dzieła literackie.

Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 r. o godz. 21:37. Jego pogrzeb odbył się sześć dni później. Zarówno ostatnie dni jak i śmierć papieża zjednoczyły w modlitwie ludzi na całym świecie. O jego zdrowie a potem spokój duszy modlili się nie tylko katolicy i ludzie innych wyznań, ale również ateiści. Choroba i śmierć Jana Pawła II były czasem smutnych rekolekcji na całym świecie. Papieżowi nadano przydomek „Wielki”, który w historii Kościoła katolickiego przyznano wcześniej tylko trzem biskupom Rzymu. 1 maja 2011 r. Jan Paweł II został beatyfikowany a 27 kwietnia 2014 r. papież Franciszek dokonał jego kanonizacji.

Dagmara Bednarek, GCI

Bibliografia

1. Rożek M., Wojtyła, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1999.

« Wstecz

Newsletter

Aby otrzymywać najświeższe informacje dopisz się do naszego newslettera.

Licznik odwiedzin

7557653

Baner

Współpraca

Dane kontaktowe

Urząd Miejski w Mszczonowie
Plac Piłsudskiego 1, 96-320 Mszczonów

18° 47' 57" N 53° 13' 80" E

pokaż na mapie
centrala: +48 46 858 28 20

Sekretariat Burmistrza
tel.: 46 858 28 40, fax: 46 858 28 43

e-mail: urzad.miejski@mszczonow.pl
Poniedziałek 8.00 - 16.00
Wtorek 8.00 - 16.00
Środa 8.00 - 16.00
Czwartek 8.00 - 16.00
Piątek 8.00 - 16.00
w górę
Copyright © 2009 - 2011 - Gmina Mszczonów.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
baner toplayer
Komunikat